اعتیاد
دیروز به قهوه خانه دیدم ، یارم
بنشسته سر ِ میز ِ کناری ساکت
بر روی زمین به نقطه ای خیره شده
پس بی حرکت ، چو بُرج ایفل ثابت
رفتم به سر میزش و پرسیدم از او
لب بسته ای از سخن چو فیلم صامت ؟
بودی تو ز شور و حال وغوغا سرشار
گوئی نرسد به گرد ِ پایت هم جت
آخر چه بلائی به سرت آمده است ؟
اینگونه لِه و لورده ای چون کتلت
حرّاف زمان بودی و استاد سخن
حالا چه شده که می کنی هِی پِت پِت ؟
آهی بکشید و گفت با بغض گلو :
الان دو سه روز خراب شده اینترنت !
مسعود عطائی
04.02.2010
همبستگی ـ ۲
اهریمن ِ تبهکار، بی رحم و هار و خونخوار
بر سـر نهاده ناحق ، تاج کیان و دارا
آنها سـراب آبند ، امّا تو چشــمه ای پاک
آنها حقـیر و نادان ، امّا توئی توانا
چشم جهان به سویت ، شمشیر کین به رویت
جان ده به نور ِ امـّید ، همـچون دَ م ِ مسیحا
امروز وقت جنگست ، بگریختن ز ننگست
جایز نباشــد اکنون ، اندیشــه ی مدارا
تا کی تحمل زور ؟ تا کی سـرای بی نور ؟
خوار و زبون و بد نام ، در پیش ِ چشم ِ دنیا ؟
راه نجات ایران ، راهیســت صاف و آســان
در هر کجای دنیــا ، امــروز یا که فــردا
باید که یک زبان شــد ، همگام ِ کاروان شــد
همبستگی ســـــــت تنها ، راه رهائی ِ مـــــــــا .
07.08.2009
بیدار باش
تو دو چشم داری ،
نگاه کن زیبائی های جهان را ،
کوه و دره و صحرا ،
ماه و ستارگا ن آسمان را .
* *
د و گوش داری ،
بشنو خروش دریا را ،
آوای پرندگان ،
موسیقی فرحزا را .
* *
دو دست داری ،
بفشار دست ِ درمانده ای را ،
در آ غوش بگیر انسان ِ از همه جا رانده ای را .
* *
د و پا داری ،
گام به پیش بگذار ،
گذ شته را رها کن ،
خودت را رود ِ رونده پندار ،
* *
یک قلب داری ،
مزن به آن با حرص و حسد خنجر ،
بسپار آ ن را به گل سرخ و لاله و دلبر،
به اقیانوس بیکرانه ی جادوئی ِ هنر .
* *
یک سر داری ،
دور کن از آن افکار آشفته ات را ،
جا ی آن بنشان چراغ علم و فرهنگ وهنر،
اندک مشما ر اثر گفته ات را .
* *
یک عمر داری ،
پس آن را بیهوده هدر مکن ،
در راه آزادی ، حذر از خطر مکن ،
پر بار باش ،
بیدار باش ، بیدار باش !
مسعود عطائی
24.12.08
خواب
ای خواب ، یار گمشده ! پنهانی از چه رو ؟
چشمم به راه توست ، گریزانی از چه رو ؟
بگذار پا به دیده ی من ای سبک قدم !
اهل جدال و بی سرو سامانی از چه رو ؟
تا کی در انتظار ، که مهمان من شوی ؟
پیش رقیب ، هر شبه مهمانی از چه رو ؟
بیدار مانده ام که بگویم : خوش آمدی !
آباد خانه ام ز تو ، ویرانی از چه رو ؟
بودی همیشه شهد و شکر در گذشته ، حال
پیری ز در رسیده، پریشانی از چه رو .
مسعود عطائی
27.10.08
رنگارنگ
صد رنگ آفریده خدا در جهان ما ،
صد رنگ ِ دلپذ یر ، صد رنگِ بی نظیر :
آبی ، چو رنگِ گستره ی آب و آسمان ،
آبی ، چو بال ِ کبوتر ،
آبی ، چو پرنیان .
* * *
سرخ است رنگ عشق ،
سرخ است رنگ باده و سرخ است رنگِ خون ،
سرخ است رنگ جنگ و کین و حسد ، فتنه و جنون .
* * *
سبز است رنگِ صلح و صفا ، بوته و چمن ،
سبز است رنگِ سبزه و شمشاد و سرو و بید ،
سبز است رنگِ شادی و خوشبختی و امید .
* * *
زرد است رنگِ قهر و جدایی ، خزان ِ برگ ،
زرد است رنگ خدا حافظی ز دوست ،
زرد است رنگ مرگ .
* * *
رنگ سیاه ، رنگ درد وغم و ناله و تب است ،
رنگ سیاه ، رنگ ترس و ستم ، وحشت و شب است .
* * *
رنگ سفید ، رنگ ابر و مِه و یاس و شبنم است ،
گویای بیگناهی و همرنگِ مریم است .
* * *
صد رنگ آفریده خدا در جهان ما ،
صد رنگِ دلپذ یر ، صد رنگِ بی نظیر ،
شاداب در بهار ، پائیز زرنگار ،
باشد میان اینهمه ، زیبا ترین ولی :
رنگِ گل ِ انار .
مسعود عطائی
15.07.08
زمستان دهکده
در آن غروب ِ سرد ِ زمستانی ،
در دهکده همه جا و همه چیز منجمد شده بود .
برف ، واژه – واژه می بارید و روسفیدی اش را به رخ دیوار های باغ می کشید.
انگشتان سرما زده را می شد همچون چوب ِ خشک ، آسان شکست .
حتی سگها دیگر پارس نمی کردند ، که دشنامشان در گلو یخ بسته بود .
گاهی گنجشکی مطرود ، روی شاخه ای بی برگ جا بجا می شد .
همه جا سفید بود ، بجز چراغ ِ سبز ِ امامزاده
وپیرمرد ِ سیاه پوشی که سایه ی خسته اش را به سختی می کشید .
در بازار ، بخار شلغم و لبو و فرنی پیچیده بود .
و من
با نفس های بریده – بریده و گوش ها ی منجمد شده به خانه رسیده بودم .
و از پشت ِ در ، صدای مادرم را می شنیدم که می گفت :
،، آمد م ! خدا مرا بکشد ! پسرم ، تو که توی این سرما ، یخ زدی ! ،،
مسعود عطائی
17.12.08
سا لروز ِ عشق
ای نوگل باغ زندگانی ، تولد ت مبارک !
ای شعله ی نور جاودانی ، تولد ت مبارک !
سرسبز بمان چو باغ ِ شمشاد ، دلت ز غّصه آزاد
ای چشمه ی بی غش ِجوانی ، تولد ت مبارک !
امروز چه روز بی نظیریست ، همه جهان بداند
تا بودن ِ تو شود جهانی ،تولد ت مبارک !
آوای پرندگان عاشق ، کرشمه ی سپیدار
آماده برای میزبانی ، تولدت مبارک !
خوشبختی ات آرزوی مسعود ، تو ای عزیز مولود
انگیزه ی عشق و مهربانی ! تولدت مبارک !
مسعود عطائی
05.07.08
بیدار باش
تو دو چشم داری ، نگاه کن زیبائی های جهان را ، کوه و دره و صحرا ، ماه و ستارگا ن آسمان را . * * د و گوش داری ، بشنو خروش دریا را ، آوای پرندگان ، موسیقی فرحزا را . * * دو دست داری ، بفشار دست ِ درمانده ای را ، در آ غوش بگیر انسان ِ از همه جا رانده ای را . * * د و پا داری ، گام به پیش بگذار ، گذ شته را رها کن ، خودت را رود ِ رونده پندار ، * * یک قلب داری ، مزن به آن با حرص و حسد خنجر ، بسپار آ ن را به گل سرخ و لاله و دلبر، به اقیانوس بیکرانه ی جادوئی ِ هنر . * * یک سر داری ، دور کن از آن افکار آشفته ات را ، جا ی آن بنشان چراغ علم و فرهنگ وهنر، اندک مشما ر اثر گفته ات را . * * یک عمر داری ، پس آن را بیهوده هدر مکن ، در راه آزادی ، حذر از خطر مکن ، پر بار باش ، بیدار باش ، بیدار باش ! مسعود عطائی 24.12.08 بی همزبانی کفتری از سرزمینی دور دست پرکشان درآسمان شد مستِ مست گفت: یاران ! شهرتان آباد نیست روح من با روحتان همزاد نیست قدر من را اجنبی داند نه خویش شد دلم از نیش و آز و طعنه ریش این بگفت و هجرتش آغاز کرد سوی شهر اجنبی پرواز کرد در نخستین شام غربت ، از قضا شد دلش با عشق جفتی آشنا کفتری بیگانه اما عشوه گر برد از دستش دل و هوشش ز سر لانه ای زیبا بنا کردند زود عشق آنها جاودانه می نمود حاصل این عشق بعد از اندکی شد برای این دو ، شیرین کودکی ***** با گذشت هفته ها و روز ها شد هویدا غصه ها و سوز ها کفتر مهمان غمین از زندگی از جدایی ،بیکسی ، از بندگی آفتابی در گلستانش نبود ماهتابی در شبستا نش نبود جفت او در کشور خود شاه بود او بر این شاهنشهی آگاه بود عشق می ورزید بر باران و باد می شد از طوفان و ابر تیره ، شاد این یکی می خواست آهنگی حزین آن یکی می خواست شادی آفرین این یکی شیدای عشق آموختن آن یکی در فکر مال اندوختن این یکی رام قلندرواری اش آن یکی دل داده بر پُر کاری اش این یکی شادی همیشه همدلش وآن یکی اندوه در آب و گِلش نو نهال عشق آنها پوک بود سازهای قلبشان نا کوک بود زیر یک سقف و دو دنیای جدا می شد این پیوند آهسته فنا لیک از بهر ندامت دیر بود پای هر دو بسته در زنجیر بود ***** گردر این قصه بُود رازی نهان آورم این راز پنهان بر زبان نغمه ی دل ــ چون نباشد ساز کوک ـ همچوپژواک بلا پوچ است و پوک ,,همدلی از همزبانی خوشتر است ،، بی زبانی لیک خود درد سر است . مسعود عطائی 09.02.08