نقدى از پرويز ياحقى    
 
ديسک "نوای عشق" حاوی هشت ترانه، آثاری از دکتر مسعود عطايی با صدای خانم سروش ايزدی را با علاقه گوش کردم. اظهار نظر و عقيده در مورد آفرينش های هنری کاريست حساس و پرمسئوليت! حقيقت تحسين انگيز اين است که مسعود با وجود بيش از سه دهه دوری از يار و ديارش و با وجود مشغله های پردردسر پزشکی، حيرت انگيز به فرهنگ و هنر ايران و ايرانی مهر می ورزد و هنوز "ريشه در آب" دارد. ملودی های او با وجود نوآوری رنگ و بوی ترانه های سی سال پيش را دارند.
ديسک شروع می شود با آهنگ لطيف "اميد بهاری" در عشاق و بوسليک اصفهان؛ ادامه می يابد با اثری ذلنشين و فاخر بر غزلی از حافظ (سخن عشق) در ماهور، آهنگ شبه فولکولوريک (دور از او) در سه گاه و سرود ميهنی در مايه ی دشتی (ايرانزمين من) که با اورتوری زيبا آغاز می شود و ملودی های آن با ريتم انتخابی شنونده را به ياد اثر جاودانه ی شادروان کلنل وزيری با صدای روح انگيز می اندازد. آغاز بخش دوم با آهنگ "فرياد عشق" در بيات ترک است که اورتوری بس دلنواز و ملودی و کلامی مناسب و فاخر دارد به ويژه که با مهارت نام بزرگان ادب ايران در آن جايگزين شده است و ادامه پيدا می کند با آهنگ "جوانی در افشاری که خواننده گوشه های عراق و قرائی را با شجاعت خوانده و ريتم دوضربی اين آهنگ تنوع جالبی را عرضه می کند و بعد آهنگی در چهارگاه "آرزو" روی شعر مولوی که آهنگساز اسير اوزان شعر است ولی خوشبختانه در آن موفق شده به ويژه در زابل. ديسک پايان می يابد با ترانه ی شاد "نوروزی در ماهور که تلفيق کلام و ملودی شبه آذری آن يکی از نوآوری های اين اثر است.
جمعا کاست يا ديسک "نوای عشق" بسيار متنوع، جالب و شنيدنی است.
با آرزوی موفقيت برای دوست هنرمندم
پرويز ياحقی

با صداى حميرا

  از مسعود عطايى كاست هاى زير منتشر شده است:

	نواى آشنا
	خواننده: سروش ايزدى
	رد پاى زندگى صداى شاعر
	عاشقانه ها