بگذار بگویند

           بگذار بگویند که پابندِ تو هستم

                          بگذار بگویند که دیوانه و مستم

           بگذار بگویند که من سُست و زبونم

                          وزعشق تو گمراه ِ بیابان ِ جنونم

           بگذار بگویند که بی ارج و غرورم

                          وز خصلت ِ مردانگی و شرم بدورم

           بگذار بگویند مرا دوست نداری

                           زین عشق ثمر نیست مراجزغم و خواری

           بگذار بگویند که تنها شده این مرد

                      بگذار بگویند که رسوا شده از درد

           بگذار مراترک کنند عالم و آدم

                 بگذار بخشکد نَفَسم از ستم و غم

           بگذار نیایند عزیزان بسرایم

                    بگذار نگویند جوابی به ندایم

           بگذار بخندند و بگویند و بجوشند

                    بگذارکه در مرگِ من خسته بکوشند

           بگذار بگویند که من بی سرو پایم

                    ِبه ز آنکه بگویند:جدا-ازتوجدایم !

                        ۳۱/ ۱/ ۲۰۰۲

   بازگشت به فهرست اشعار